نکات آموزشی

درمان ناله کردن چیست؟

اگر بخواهیم فهرستی از چیزهایی که والدین را عصبانی می‌کند تهیه کنیم، متوجه می‌شویم که بچه‌ها نزدیک به بالا ناله می‌کنند! این رفتاری است که هر کودکی دیر یا زود آن را امتحان می کند. برخی از کودکان در غر زدن فرو می‌روند و به نظر نمی‌رسد که نمی‌توانند از آن بیرون بروند. زمانی که والدین تصمیم می‌گیرند به دنبال راهنمایی در مورد رسیدگی به ناله کردن باشند، معمولاً خسته می‌شوند.

هنگامی که کودکی ناله می کند، پر کردن درخواست او احتمالاً برای مدت طولانی جو عاطفی او را تغییر نمی دهد. وقتی بچه ها ناله می کنند، هوای درون ابری است و طوفانی در افق است. پرکردن درخواست او ممکن است برای والدین چند لحظه آرامش ایجاد کند، اما روحیه کلی کودک دوباره به زودی دوباره در لحن «من ناراضی هستم» فرو می‌رود.

فرستادن کودک به اتاقش یا تنبیه او به علت ناله و زاری کردن نیز وضعیت را بهبود نمی بخشد. او ممکن است پس از تنبیه برگردد یا از یک فرد ساکت تر بیرون بیاید، اما از درون احساس خوبی نخواهد داشت. او احتمالاً راه‌هایی برای کناره‌گیری، ایجاد مشکلات با دیگران یا دور کردن منطقه پیدا خواهد کرد. این ناراحتی مداوم برای والدین سخت است. وقتی برای حل یک مشکل وقت و انرژی صرف می کنیم، وقتی مشکل حل نشده باقی نمی ماند، ما والدین احساس توهین می کنیم!

ما می‌خواهیم راهی جدید برای درک اینکه چرا فرزندتان ناله می‌کند به شما ارائه دهیم و راه‌حل‌های جالبی را برای امتحان کردن به شما ارائه دهیم. ما با مشاهده شروع می کنیم که مانند هر رفتار دیگری که کودکان دارند، ناله کردن ارتباط مهمی است. ما والدین آرزو می کنیم که پیام به شکل دیگری بیاید - هر شکل دیگری! اما ناله کردن، خبری از کودک شماست، از مطبوعات. تیتر این است: «من احساس تنهایی می کنم! احساس ناتوانی می کنم!»

معمولاً ناله کردن اندکی پس از از بین رفتن حس ارتباط کودک با والدین یا مراقب خود اتفاق می افتد. کارهای معمولی که والدین باید انجام دهند، مانند غذا دادن به برادر کوچک، پختن شام، یا صحبت کردن با یک دوست تلفنی، می تواند احساس کودک را از ارتباط و اهمیت دادن به او کند. برای بچه های کوچک در دنیای بزرگ، احساس قطع ارتباط روحیه آنها را می بلعد. آنها یک سیگنال برای کمک به چشم می خورند: "من می خواهم کوووککییییی!" با حالتی بدبخت و بدنی می آید که به سختی می تواند حرکت کند.

هنگامی که کودکان احساس قطع ارتباط کنند، هر کار کوچکی می تواند باعث ایجاد احساس ناتوانی در اندازه بزرگ شود. وقتی می‌خواهند لباس خواب بپوشند، مجبورند وقتی با گربه بازی کنند باید دندان‌هایشان را مسواک بزنند، و مجبور به خداحافظی و رفتن به مدرسه یا مهدکودک می‌شوند که باعث ناله کردن می‌شود.

کودکان ناله نیازهای واقعی دارند

یک کودک ناله احتمالاً از تلاش شما برای کمک کردن راضی نخواهد شد، اما او واقعاً نیاز دارد. او به شما نیاز دارد. نه فقط کارهایی که انجام می دهید. او باید احساس کند با شما ارتباط دارد. فقط یک حس ارتباط می تواند آن احساس بد و وحشتناکی را که او را آزار می دهد، ترمیم کند.

بچه‌ها طوری ساخته شده‌اند که با افرادی که با آنها هستند احساس نزدیکی کنند - به والدینشان، مراقبانشان، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و پسرعموها و دوستانشان. وقتی می توانند احساس صمیمیت و گرامی داشته باشند، با اعتماد به نفس رفتار می کنند. وقتی احساس نزدیکی به کسی نمی کنند، رفتارشان فوراً مخدوش می شود.

کودکان ناله کننده احساساتی دارند که منطقی نیستند

بچه ناله

رفت و آمدها، جابجایی از یک فعالیت به فعالیت دیگر، دیدن شما که مشغول یا مشغول چیزهای دیگر هستید، یا داشتن چندین خواهر و برادر که برای جلب توجه شما رقابت می کنند، همه این احساس کودک را از بین می برد که همه چیز بین شما و او شیرین است. گاهی اوقات حتی زمانی که والدین در دسترس هستند، پر از توجه گرم در آن لحظه، کودکان ممکن است احساس قطع ارتباط کنند. کودکان نمی توانند عشق یا مراقبت خود را احساس کنند، زیرا احساس "من تنها هستم" قبلاً وجود دارد. احساسات انسانی اغلب تصویری احساسی را ترسیم می‌کنند که از واقعیت آن موقعیت دور است.

به عنوان مثال، ناله کردن اغلب در پایان یک بازی شیرین و نزدیک اتفاق می افتد که در طی آن شما کارهایی را که فرزندتان دوست دارد انجام دهید. شما تمام تلاش خود را کرده اید تا اوضاع خوب شود، اما ناگهان کودکی ناراضی دارید که ناله می کند: "تو هیچ وقت کاری که من می خواهم انجام نمی دهی!" همین کافی است که والدین احساس کنند: "اگر این رفتار شما باشد، دیگر هرگز شما را به پارک نمی برم!"

این به این دلیل اتفاق می‌افتد که با پایان یافتن زمان خوب، احساس درماندگی یا تنهایی که از تجربه‌های قبلی به وجود آمده است ظاهر می‌شود و بر آن حاکم می‌شود. این احساسات ممکن است از دیروز یا از دوران کودکی دورتر به وجود بیایند - آنها در ذهن کودک کمین کرده و با لحظات ساده و روزمره وارد بازی می شوند.

بچه های ناله نمی خواهند شما را دستکاری کنند

وقتی فرزند شما ناله می کند، او بیرون نیست که شما را بگیرد. او واقعاً نمی خواهد که شما تسلیم درخواست های غیر منطقی شوید. او سعی می‌کند به او نشان دهد که به کمک شما نیاز دارد.

او چیزی غیرمنطقی را برای خواستن انتخاب کرده است، به طوری که شما یک «نه» ملایم و محکم بگویید. سپس او می تواند احساسات بد را باز کند. در حالی که او گریه می کند، در واقع این احساسات را از بین می برد. اگر گوش کنید، او در نهایت متوجه حضور شما می شود، متوجه عشق شما می شود و احساس بسیار بهتری نسبت به خودش و دنیایش پیدا می کند. او دیگر به چیزی که برایش گریه می کرد نیاز نخواهد داشت، زیرا شما را دارد.

سعی کنید او را تصور کنید که می‌گوید: «من می‌خواهم کوک‌کی‌ای»، اما به این معناست که «لطفاً بگویید «نه».

به فرزندتان کمک کنید دوباره ارتباط برقرار کند

ناله نشان می دهد که کودک شما قبل از اینکه بتواند حس خود را که شما در کنار او هستید، به دست آورد، به یک خروجی عاطفی نیاز دارد. خنده، گریه و عصبانیت روش‌های معمولی هستند که کودکان احساسات بد را از خود دور می‌کنند.

یک خنده خوب (اما با قلقلک کردن، خنده را مجبور نکنید)، یک گریه خوب (بدون ناراحتی یا تنبیه از جانب شما)، یا یک عصبانیت خوب (بدون عجله کردن کودک برای اتمام کار) آن حس خفن کننده درماندگی یا تنهایی را که باعث ناله می شود درمان می کند. .

هنگامی که فرزند شما احساس ارتباط با شما یا هر عضو دیگری از خانواده را به دست آورد، می تواند دوباره مسئولیت را بر عهده بگیرد. او آنچه را که می خواهد، بدون لحن «بیچاره من» می خواهد. زندگی با او راحت تر خواهد بود. بنابراین اگر روی بازسازی ارتباط با فرزندتان تمرکز کنید، انرژی شما به خوبی خرج خواهد شد.

یک بار درخواست فرزندتان را پر کنید

یک کودک ناله واقعاً حداقل برای یک یا دو لحظه به توجه شما نیاز دارد.

در ابتدا، شما واقعا نمی دانید که آیا دریافت چیزی که او درخواست می کند به او کمک می کند تا دوباره احساس ارتباط و توانایی کند یا خیر. درخواست او ممکن است برای شما معقول به نظر برسد - نوشیدنی آب، کمک به کفش هایش، یک نوبت دیگر گوش دادن به موسیقی مورد علاقه اش. اگر دادن چیزی که او می خواهد برای شما منطقی است، یک بار آن را امتحان کنید. اما اگر ناله های بیشتری دنبال شود، می توانید مطمئن باشید که مشکل واقعی «آب و هوا» عاطفی اوست. طوفانی در راه است.

اگر او راضی نیست، نزدیکی و حد مشخصی ارائه دهید

لحن سردی که اغلب ما هنگام گفتن «نه» به کار می‌بریم، باعث می‌شود کودک در دنیایی بی‌اهمیت احساس تنهایی و سرگردانی بیشتری کند. این موضوع باعث می‌شود که کودک شما در آن غر بزند.

اگر می توانید بگویید، «نه، دیگر کوکی وجود ندارد! شاید فردا!" با یک پوزخند بزرگ و یک بوسه روی گونه، فرزند شما به جای کوکی ها از شما تماس می گیرد. اگر کمی بیشتر ناله کرد، می توانید برگردید و بگویید: "نه، نه، نه، نه!" و به گردنش فرو کن و با یک بوسه به پایان رسید. اگر اصرار کرد، محبت بیشتری برای او به ارمغان بیاورید، «من بیسکویت چیپسی شکلاتی شما هستم! من همه مال تو هستم!» با یک پوزخند بزرگ سپس دستان خود را دور او بیندازید و او را بلند کنید. در برخی مواقع، محبتی که ارائه می کنید، او را به سمت خنده یا عصبانیت سوق می دهد.

منبع: مطلب

درمان ناله کردن چیست؟

اگر بخواهیم فهرستی از چیزهایی که والدین را عصبانی می‌کند تهیه کنیم، متوجه می‌شویم که بچه‌ها نزدیک به بالا ناله می‌کنند! این رفتاری است که هر کودکی دیر یا زود آن را امتحان می کند. برخی از کودکان در غر زدن فرو می‌روند و به نظر نمی‌رسد که نمی‌توانند از آن بیرون بروند. زمانی که والدین تصمیم می‌گیرند به دنبال راهنمایی در مورد رسیدگی به ناله کردن باشند، معمولاً خسته می‌شوند.

هنگامی که کودکی ناله می کند، پر کردن درخواست او احتمالاً برای مدت طولانی جو عاطفی او را تغییر نمی دهد. وقتی بچه ها ناله می کنند، هوای درون ابری است و طوفانی در افق است. پرکردن درخواست او ممکن است برای والدین چند لحظه آرامش ایجاد کند، اما روحیه کلی کودک دوباره به زودی دوباره در لحن «من ناراضی هستم» فرو می‌رود.

فرستادن کودک به اتاقش یا تنبیه او به علت ناله و زاری کردن نیز وضعیت را بهبود نمی بخشد. او ممکن است پس از تنبیه برگردد یا از یک فرد ساکت تر بیرون بیاید، اما از درون احساس خوبی نخواهد داشت. او احتمالاً راه‌هایی برای کناره‌گیری، ایجاد مشکلات با دیگران یا دور کردن منطقه پیدا خواهد کرد. این ناراحتی مداوم برای والدین سخت است. وقتی برای حل یک مشکل وقت و انرژی صرف می کنیم، وقتی مشکل حل نشده باقی نمی ماند، ما والدین احساس توهین می کنیم!

ما می‌خواهیم راهی جدید برای درک اینکه چرا فرزندتان ناله می‌کند به شما ارائه دهیم و راه‌حل‌های جالبی را برای امتحان کردن به شما ارائه دهیم. ما با مشاهده شروع می کنیم که مانند هر رفتار دیگری که کودکان دارند، ناله کردن ارتباط مهمی است. ما والدین آرزو می کنیم که پیام به شکل دیگری بیاید - هر شکل دیگری! اما ناله کردن، خبری از کودک شماست، از مطبوعات. تیتر این است: «من احساس تنهایی می کنم! احساس ناتوانی می کنم!»

معمولاً ناله کردن اندکی پس از از بین رفتن حس ارتباط کودک با والدین یا مراقب خود اتفاق می افتد. کارهای معمولی که والدین باید انجام دهند، مانند غذا دادن به برادر کوچک، پختن شام، یا صحبت کردن با یک دوست تلفنی، می تواند احساس کودک را از ارتباط و اهمیت دادن به او کند. برای بچه های کوچک در دنیای بزرگ، احساس قطع ارتباط روحیه آنها را می بلعد. آنها یک سیگنال برای کمک به چشم می خورند: "من می خواهم کوووککییییی!" با حالتی بدبخت و بدنی می آید که به سختی می تواند حرکت کند.

هنگامی که کودکان احساس قطع ارتباط کنند، هر کار کوچکی می تواند باعث ایجاد احساس ناتوانی در اندازه بزرگ شود. وقتی می‌خواهند لباس خواب بپوشند، مجبورند وقتی با گربه بازی کنند باید دندان‌هایشان را مسواک بزنند، و مجبور به خداحافظی و رفتن به مدرسه یا مهدکودک می‌شوند که باعث ناله کردن می‌شود.

کودکان ناله نیازهای واقعی دارند

یک کودک ناله احتمالاً از تلاش شما برای کمک کردن راضی نخواهد شد، اما او واقعاً نیاز دارد. او به شما نیاز دارد. نه فقط کارهایی که انجام می دهید. او باید احساس کند با شما ارتباط دارد. فقط یک حس ارتباط می تواند آن احساس بد و وحشتناکی را که او را آزار می دهد، ترمیم کند.

بچه‌ها طوری ساخته شده‌اند که با افرادی که با آنها هستند احساس نزدیکی کنند - به والدینشان، مراقبانشان، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و پسرعموها و دوستانشان. وقتی می توانند احساس صمیمیت و گرامی داشته باشند، با اعتماد به نفس رفتار می کنند. وقتی احساس نزدیکی به کسی نمی کنند، رفتارشان فوراً مخدوش می شود.

کودکان ناله کننده احساساتی دارند که منطقی نیستند

بچه ناله

رفت و آمدها، جابجایی از یک فعالیت به فعالیت دیگر، دیدن شما که مشغول یا مشغول چیزهای دیگر هستید، یا داشتن چندین خواهر و برادر که برای جلب توجه شما رقابت می کنند، همه این احساس کودک را از بین می برد که همه چیز بین شما و او شیرین است. گاهی اوقات حتی زمانی که والدین در دسترس هستند، پر از توجه گرم در آن لحظه، کودکان ممکن است احساس قطع ارتباط کنند. کودکان نمی توانند عشق یا مراقبت خود را احساس کنند، زیرا احساس "من تنها هستم" قبلاً وجود دارد. احساسات انسانی اغلب تصویری احساسی را ترسیم می‌کنند که از واقعیت آن موقعیت دور است.

به عنوان مثال، ناله کردن اغلب در پایان یک بازی شیرین و نزدیک اتفاق می افتد که در طی آن شما کارهایی را که فرزندتان دوست دارد انجام دهید. شما تمام تلاش خود را کرده اید تا اوضاع خوب شود، اما ناگهان کودکی ناراضی دارید که ناله می کند: "تو هیچ وقت کاری که من می خواهم انجام نمی دهی!" همین کافی است که والدین احساس کنند: "اگر این رفتار شما باشد، دیگر هرگز شما را به پارک نمی برم!"

این به این دلیل اتفاق می‌افتد که با پایان یافتن زمان خوب، احساس درماندگی یا تنهایی که از تجربه‌های قبلی به وجود آمده است ظاهر می‌شود و بر آن حاکم می‌شود. این احساسات ممکن است از دیروز یا از دوران کودکی دورتر به وجود بیایند - آنها در ذهن کودک کمین کرده و با لحظات ساده و روزمره وارد بازی می شوند.

بچه های ناله نمی خواهند شما را دستکاری کنند

وقتی فرزند شما ناله می کند، او بیرون نیست که شما را بگیرد. او واقعاً نمی خواهد که شما تسلیم درخواست های غیر منطقی شوید. او سعی می‌کند به او نشان دهد که به کمک شما نیاز دارد.

او چیزی غیرمنطقی را برای خواستن انتخاب کرده است، به طوری که شما یک «نه» ملایم و محکم بگویید. سپس او می تواند احساسات بد را باز کند. در حالی که او گریه می کند، در واقع این احساسات را از بین می برد. اگر گوش کنید، او در نهایت متوجه حضور شما می شود، متوجه عشق شما می شود و احساس بسیار بهتری نسبت به خودش و دنیایش پیدا می کند. او دیگر به چیزی که برایش گریه می کرد نیاز نخواهد داشت، زیرا شما را دارد.

سعی کنید او را تصور کنید که می‌گوید: «من می‌خواهم کوک‌کی‌ای»، اما به این معناست که «لطفاً بگویید «نه».

به فرزندتان کمک کنید دوباره ارتباط برقرار کند

ناله نشان می دهد که کودک شما قبل از اینکه بتواند حس خود را که شما در کنار او هستید، به دست آورد، به یک خروجی عاطفی نیاز دارد. خنده، گریه و عصبانیت روش‌های معمولی هستند که کودکان احساسات بد را از خود دور می‌کنند.

یک خنده خوب (اما با قلقلک کردن، خنده را مجبور نکنید)، یک گریه خوب (بدون ناراحتی یا تنبیه از جانب شما)، یا یک عصبانیت خوب (بدون عجله کردن کودک برای اتمام کار) آن حس خفن کننده درماندگی یا تنهایی را که باعث ناله می شود درمان می کند. .

هنگامی که فرزند شما احساس ارتباط با شما یا هر عضو دیگری از خانواده را به دست آورد، می تواند دوباره مسئولیت را بر عهده بگیرد. او آنچه را که می خواهد، بدون لحن «بیچاره من» می خواهد. زندگی با او راحت تر خواهد بود. بنابراین اگر روی بازسازی ارتباط با فرزندتان تمرکز کنید، انرژی شما به خوبی خرج خواهد شد.

یک بار درخواست فرزندتان را پر کنید

یک کودک ناله واقعاً حداقل برای یک یا دو لحظه به توجه شما نیاز دارد.

در ابتدا، شما واقعا نمی دانید که آیا دریافت چیزی که او درخواست می کند به او کمک می کند تا دوباره احساس ارتباط و توانایی کند یا خیر. درخواست او ممکن است برای شما معقول به نظر برسد - نوشیدنی آب، کمک به کفش هایش، یک نوبت دیگر گوش دادن به موسیقی مورد علاقه اش. اگر دادن چیزی که او می خواهد برای شما منطقی است، یک بار آن را امتحان کنید. اما اگر ناله های بیشتری دنبال شود، می توانید مطمئن باشید که مشکل واقعی «آب و هوا» عاطفی اوست. طوفانی در راه است.

اگر او راضی نیست، نزدیکی و حد مشخصی ارائه دهید

لحن سردی که اغلب ما هنگام گفتن «نه» به کار می‌بریم، باعث می‌شود کودک در دنیایی بی‌اهمیت احساس تنهایی و سرگردانی بیشتری کند. این موضوع باعث می‌شود که کودک شما در آن غر بزند.

اگر می توانید بگویید، «نه، دیگر کوکی وجود ندارد! شاید فردا!" با یک پوزخند بزرگ و یک بوسه روی گونه، فرزند شما به جای کوکی ها از شما تماس می گیرد. اگر کمی بیشتر ناله کرد، می توانید برگردید و بگویید: "نه، نه، نه، نه!" و به گردنش فرو کن و با یک بوسه به پایان رسید. اگر اصرار کرد، محبت بیشتری برای او به ارمغان بیاورید، «من بیسکویت چیپسی شکلاتی شما هستم! من همه مال تو هستم!» با یک پوزخند بزرگ سپس دستان خود را دور او بیندازید و او را بلند کنید. در برخی مواقع، محبتی که ارائه می کنید، او را به سمت خنده یا عصبانیت سوق می دهد.

منبع: مطلب